اُدو نام آفریقایی این ساز است. چون از لحاظ فرم شباهت زیادی به کوزه‌های

سفالی دارد، در فارسی به آن، کوزه هم می‌گویند.

جنس این ساز فقط از سفال نیست، می‌تواند چوب، فایبرگلاس و... نیز باشد.

این ساز اشکال مختلفی دارد و چون شباهتی زیادی به میوه‌هایی مثل زیتون، گلابی، انجیر دارد، با توجه به شکل ظاهریش نام‌‌گذاری شده‌اند که هر کدام از نظر صدادهی و ساختمان با یک دیگر تفاوت‌هایی دارند.

نوازنده‌ی سازهای کوبه‌‌‌‌ای به‌راحتی می‌تواند این ساز را بنوازد، اما حرفه‌ای نواختن کار دشواری است. ساز اُدو استعدادِ ایجادِ صداهای گوناگونی دارد، به همین دلیل حرفه‌ای‌شدن کار می‌بَرد و مشکل است. با کوزه می‌توان صدای تمبک، تمپو، طبلاهندی، و... را درآورد.