من که  تو را

             ناب‌ترین شعر زمان می‌دانستم

تو...

آمدی، ماندی

عادت دادی...

رفتی.

به تازگی طعمِ تنهایی با مزاجِ من سازگار شده!

گاهی تلخ!،

گاهی شور!

تلخ مانندِ، همین بغض که در گلو مانده،

شور مانندِ، تمامِِ دیشبم که به گریه گذشت.