نان از سفره و کلمه از کتاب، چراغ از خانه و شکوفه از انار، آب از پیاله و پروانه از پسین،ترانه از کودک و تبسم از لبانمان گرفته‌اید، با رویاهامان چه می‌کنید!

ما رویا می‌بینیم و شما دروغ می‌گویید، دروغ می‌گویید این کوچه، بُن بست و آن کبوترِ پر بسته، بی آسمان و صبوریِ ستاره بی سرانجام است.

ما می‌دانیم آن سوی سایه‌سارِ این همه دیوار هنوز علائمی عریان از عطر علاقه و آواز نور و کرانه‌ی ارغوان پیداست.

سرانجام روزی از همین روزها بر می‌گردیم،پرده‌های پوسیده‌ی پر سوال را کنار می‌زنیم، پنجره تا پنجره... مردمان را خبر می‌دهیم که آن سوی سایه سارِ این همه دیوار، باغی بزرگ از بلوغ بلبل و فهم آفتاب و نم‌نمِ روشنِ باران باقی‌ست.

ستاره از آسمان و باران از ابر، دیده از دریا و زمزمه از خیال، کبوتر از کوچه و ماه از مغازله، رود از رفتن و آب از آوازِ آینه گرفته‌اید، با رویاهامان چه می‌کنید؟

ما رویا می‌بینیم و شما دروغ می‌گویید... دروغ می‌گویید که فانوسِ خانه شکسته و کبریت حادثه خاموش و مردمان در خواب گربه‌اند، ما می‌دانیم آن سوی سایه سارِ این همه دیوار، روزنی روشن از رویای شبتاب و ستاره روییده است.  سرانجام روزی از همین روزها دیده‌بانانِ بوسه و راز دارانِ دربا می‌آیند، خبر از کشفِ کرانه ارغوان و آواز نور و عطر علاقه می‌آورند.

حالا بگو که فزض، سایه از درخت و عشق از من، خواب از مسافر و عشق از تو، بوسه از باران و عشق از ما، ریشه از خاک و غنچه از چراغِ نرگس گرفته‌اید. با رویاهامان چه می‌کنید!؟

"سید علی صالحی"

متاسفانه متن بالا  با عجله تایپ شد، ذکر منبع از قلم افتاد.